Diamaea
Diamaea laat zich niet in één oogopslag vangen. Wat begint als een helder, vijfhoekig vlak—geslepen tot een diamantachtige contour—blijkt een voortdurend verschuivend beeld.
Binnen de strakke omlijsting ontvouwt zich een volledig vlak patroon, opgebouwd uit gevouwen papier zonder enige diepte. Toch ontstaat er een rijke gelaagdheid. Driehoeken lijken zich te herhalen, maar veranderen van schaal zodra het oog zich aanpast. Wat klein is, wordt groot; wat duidelijk leek, lost weer op.
Sommigen zien eerst de zeshoeken die zich door het vlak verspreiden, anderen juist de driehoeken. Maar wie langer kijkt, ontdekt steeds meer: grotere structuren die uit kleinere ontstaan, vormen die zich herhalen in een ander ritme. Elk element blijkt onderdeel van meerdere patronen tegelijk.
Wanneer het licht aangaat, verschijnt er nog een laag. Vanuit het hart van de zeshoeken ontstaan subtiele, draaiende vormen—als kleine molens met zes wieken—die zich over het oppervlak verspreiden. Tegelijk voegt alles zich samen tot een honingraatstructuur die het geheel draagt.
Het bijzondere van Diamaea is dat geen van deze beelden tegelijk volledig zichtbaar is. De waarneming verschuift voortdurend, alsof het werk zich aanpast aan de blik van de toeschouwer.
Diamaea vormt een geometrische illusie die zich steeds opnieuw vormt en waarin kijken een actieve ervaring wordt.